Korzystając z naszego pierwszego wpisu na temat pętli LOOP…ENDLOOP, wykorzystam kod z przykładu 2 - na końcu mieliśmy pętlę po tabeli lt_mara, czyli program nam przeleciał przez każdy rekord z tej tabeli.

Ale dla nas jest ważne żeby z tej tabeli program wyświetlił nam materiały które są towarami handlowymi – czyli pole mtart (typ materiału) musi być HAWA. Do tego używamy klauzuli WHERE dla pętli, czyli powinno to wyglądać następująco:

LOOP AT lt_mara WHERE mtart = ’HAWA’.
WRITE:/ lt_mara-matnr, lt_mara-mtart.
ENDLOOP.

Widzimy że doszło nam wyrażenie WHERE, w naszym wolnym tłumaczeniu znaczy – gdzie, dla warunku pola – i teraz wpisujemy nazwę pola z tabeli lt_mara, czyli mtart ma być równe ‘HAWA’ - czyli dla towaru handlowego.

W tym wypadku program w pętli będzie czytał tylko rekordy dla towarów handlowych. Równie dobrze to ograniczenie moglibyśmy zrobić w SELECT gdzie mamy WHERE użyte tylko dla materiału, a wyglądało by to tak:

 SELECT * FROM mara INTO TABLE lt_mara
                WHERE matnr IN material
                         OR mtart = ’HAWA’.

W tym wypadku moglibyśmy zrezygnować w pętli z dodatkowego WHERE, ponieważ system wybrałby tylko takie rekordy do tabeli lokalnej.

Nie będziemy teraz omawiać całego ALV w detalach, ponieważ jest to niepotrzebne na tym etapie, skupimy się raczej na ładnym wyświetleniu wyniku naszego raportu. Żeby użyć funkcji ALV potrzebujemy ją najpierw zdefiniować w naszym programie:

Pierwsze co, to deklarujemy grupę zmiennych i stałych typu SLIS – do tego używamy wyrażenia  TYPE-POOLS:

 TYPE-POOLS:  slis.

Po drugie definiujemy zmienne tabel z polami, które są wykorzystywane do wyświetlania i operacji na polach ALV:

 DATA:   wa_fieldcat   TYPE slis_fieldcat_alv,
              it_fieldcat     TYPE slis_t_fieldcat_alv.

Po deklaracjach, mamy nasze linie kodu z wyborem pola, SELECT’em i dodatkowo teraz musimy podać pola z tabeli MARA które chcemy wyświetlić:

     CLEAR wa_fieldcat.
    wa_fieldcat-fieldname = ’MATNR’.
    wa_fieldcat-tabname = ’LT_MARA’.
    APPEND wa_fieldcat TO it_fieldcat.

    CLEAR wa_fieldcat.
    wa_fieldcat-fieldname = ’MTART’.
    wa_fieldcat-tabname = ’LT_MARA’.
    APPEND wa_fieldcat TO it_fieldcat.

Pojawiają się nam nowe funkcjie, i tak:

• CLEAR – czyści nam obszar roboczy wa_fieldcat – chodzi o to samo co mieliśmy z wa_mara
• wa_fieldcat-fieldname = ’MATNR’. – ustawiamy dla naszego pola fieldname w obszarze wa_fieldcat pole MATNR, to samo analogicznie ustawiamy dla pola tabname, gdzie przypisujemy naszą tabelę LT_MARA
• APPEND wa_fieldcat TO it_fieldcat. – to co przypisaliśmy do obszaru roboczego, kopiujemy teraz do tabeli it_fieldcat

Po tej operacji system w tabeli it_fieldcat powinien mieć 2 rekordy z danymi pól MATNR i MTART dla tabeli LT_MARA, można sobie to sprawdzić w debbugerze.

I ostatnią czynnością jest uruchomienie funkcji generującej nam raport ALV. Do uruchomienia funkcji używamy wyrażenia CALL FUNCTION i wpisujemy nazwę funkcji REUSE_ALV_GRID_DISPLAY, również można skorzystać z wzorców które można wywołać naciskając przycisk ‘Pattern’.

  CALL FUNCTION ’REUSE_ALV_GRID_DISPLAY’
    EXPORTING
      it_fieldcat              = it_fieldcat
    TABLES
      t_outtab                 = lt_mara
    EXCEPTIONS
      program_error            = 1
      OTHERS                   = 2.

W dużym skrócie, dla wyboru pól przypisujemy naszą tabelę it_fieldcat, a dla danych lt_mara.

Żeby trochę ułatwić i nie trzeba było sięgać do poprzednich postów po kod, wklejam całość – tak jak to powinno wyglądać:

 REPORT kurs_abap.

* Dane i zmienne środowiskowe
TYPE-POOLS:  slis.
TABLES: mara.
DATA:   wa_fieldcat   TYPE slis_fieldcat_alv,
        it_fieldcat   TYPE slis_t_fieldcat_alv.
DATA: lt_mara TYPE TABLE OF mara WITH HEADER LINE.   ”Tabela lokalna

* Wybór materiału na oknie seleckcji
SELECT-OPTIONS: material FOR mara-matnr.

* Wybór danych z tabeli MARA
SELECT * FROM mara INTO TABLE lt_mara
                   WHERE matnr IN material.

* Dodanie pól, które wyświetlą się w ALV
    CLEAR wa_fieldcat.
    wa_fieldcat-fieldname = ’MATNR’.
    wa_fieldcat-tabname = ’LT_MARA’.
    APPEND wa_fieldcat TO it_fieldcat.

    CLEAR wa_fieldcat.
    wa_fieldcat-fieldname = ’MTART’.
    wa_fieldcat-tabname = ’LT_MARA’.
    APPEND wa_fieldcat TO it_fieldcat.

* Wywołanie funkcji ALV
 CALL FUNCTION ’REUSE_ALV_GRID_DISPLAY’
    EXPORTING
      it_fieldcat              = it_fieldcat
    TABLES
      t_outtab                 = lt_mara
    EXCEPTIONS
      program_error            = 1
      OTHERS                   = 2.

Pętla to jedna z tych konstrukcji bez której nie da się żyć w programowaniu, dzisiaj skupię się na pętli LOOP….ENDLOOP dzięki której możemy odczytać wszystkie rekordy z tabeli wewnętrznej.

Sama konstrukcja jest prosta, bo zaczyna się zawsze od LOOP AT później wstawiamy nazwę tabeli wewnętrznej i kończymy zawsze ENDLOOP. Jeżeli tabela wewnętzna nie ma w definicji nagłówka to musimy jeszcze wspomóc się obszarem roboczym do którego pętla będzie kopiować dane. Zrobię 2 przykłady żeby pokazać jak to będzie wyglądać:

Przykład 1 – tabela wewnętrzna bez definicji nagłówka:

DATA: wa_mara TYPE mara,            ”Obszar roboczy
      lt_mara TYPE TABLE OF mara.   ”Tabela lokalna

SELECT-OPTIONS: material FOR wa_mara-matnr.

SELECT * FROM mara INTO TABLE lt_mara
                   WHERE matnr IN material.

LOOP AT lt_mara INTO wa_mara.
  WRITE:/ wa_mara-matnr, wa_mara-mtart.
ENDLOOP.

Czyli dla definicji tabeli bez nagłówka, musimy użyć dodatkowo INTO ‘obszar roboczy’, za pomocą którego wyświetlimy dane na ekranie. Zauważcie że do funkcji WRITE używamy obszaru roboczego wa_mara, do którego kopiowane są dane z pętli.

Przykład 2 – tabela wewnętrzna z definicją nagłówka:

TABLES: mara.
DATA: lt_mara TYPE TABLE OF mara WITH HEADER LINE.   ”Tabela lokalna z nagłówkiem

SELECT-OPTIONS: material FOR mara-matnr.

SELECT * FROM mara INTO TABLE lt_mara
                   WHERE matnr IN material.

LOOP AT lt_mara.
  WRITE:/ lt_mara-matnr, lt_mara-mtart.
ENDLOOP.

Dodaliśmy tylko do definicji tabeli nagłówek WITH HEADER LINE i na tym poziomie pętla może zapisywać sobie tymczasowe dane – dzięki temu zmienia nam się źródło danyc do funkcji WRITE – system korzysta z lt_mara

http://www.zalatwkumpla.pl/

Nie wyczerpię w tym temacie wszystkich funkcji dotyczących funkcji SELECT, ze względu na to że każdy z Was po kolei by usnął i przestał czytać ten post. Więc to co zrobimy to odczytamy dane z tabeli MARA i umieścimy je w zmiennych które poznaliśmy w poprzednim temacie – czyli obszarze roboczym oraz lokalnej tabelce.

Zacznijmy od zdefiniowania zmiennych:

 DATA: wa_mara TYPE mara,                   ”Obszar roboczy
            lt_mara TYPE TABLE OF mara.    ”Tabela lokalna

 Czyli mamy obszar roboczy ‘wa_mara’ i lokalną tabelę ‘lt_mara’ – zgodnie z tym co już umiemy, na ekranie selekcji umieścimy pole z numerem materiału, tak żeby po tym polu system nam szukał po tabeli.

 SELECT-OPTIONS: material FOR wa_mara-matnr.

I teraz przejdźmy do składni SELECT – dla obszaru i tabeli będą bardzo podobne, będą się tylko różniły tą samą częścią definicji co w zmiennych.

Składnia do odczytu wszystkich pól do obszaru roboczego ‘wa_mara’

 SELECT SINGLE * FROM mara INTO  wa_mara
                                                   WHERE matnr IN material.

Teraz wytłumaczmy po kolei  o co chodzi:

• SELECT SINGLE – pobieramy 1 rekord z tabeli MARA, ponieważ jesteśmy tym ograniczeni w przypadku obszaru roboczego
• * – wszystkie pola które istnieją w tabeli MARA
• FROM – odczyt z tabeli
• mara – nazwa tabeli z której odczytujemy dane
• INTO – do obszaru roboczego o nazwie
• wa_mara – nazwa naszego obszaru roboczego
• WHERE – ograniczenie dla pola z tabeli mara
• matnr – nazwa pola, czyli numer materiału
• IN – zawiera się, IN używamy w przypadku gdy mamy zakres, czyli używamy SELECT-OPTIONS (dla PARAMETERS będziemy używać argumentu EQ – to samo co ‘=’)
• material – nasz zakres wpisywany w oknie selekcji

Składnia do odczytu wszystkich pól do tabeli lokalnej ‘lt_mara’

 SELECT * FROM mara INTO TABLE lt_mara
                                  WHERE matnr IN material.

Składnia jest bardzo podobna, brakuje tylko słowa SINGLE – ponieważ możemy pobrać więcej rekordów do naszej lokalnej tabeli, oraz jest dodane INTO TABLE, które dla systemu oznacza że wszystkie odczytane dane będą umieszczone w tabeli lt_mara.

To teraz wkleję cały kod poniżej do testów – na końcu postawię break pointa żebyśmy mogli odczytać nasze dane po odczycie danych.

 REPORT kurs_abap.

DATA: wa_mara TYPE mara,                   ”Obszar roboczy
           lt_mara TYPE TABLE OF mara.   ”Tabela lokalna
 

SELECT-OPTIONS: material FOR wa_mara-matnr.
 

SELECT SINGLE * FROM mara INTO  wa_mara
                              WHERE matnr IN material.

SELECT * FROM mara INTO TABLE lt_mara
                                   WHERE matnr IN material.

BREAK-POINT.

Bardzo ważne jest żeby ten temat zrozumieć – jest to absolutna podstawa w języku programowania i bez tego ani rusz dalej. Jeżeli jest coś niezrozumiałego to proszę o maila w tej sprawie sapclue@sapclue.pl – postaram się podać jeszcze więcej przykładów.

Zrobimy to na przykładzie najbardziej znanej tabeli, czyli MARA – która gromadzi dane ogólne na temat materiału w systemie.

DEFINICJA OBSZARU ROBOCZEGO:

Obszarem roboczym będziemy nazywali przestrzeń którą możemy napełniać tylko 1 rekordem danych, czyli jest to definicja bardzo zbliżona do struktury – różnicą jest że definiując obszar roboczy referencją naszą jest już istniejąca tabela, natomiast w strukturze możemy definiować pola z różnych tabel.

Do definiowania obszaru roboczego używamy znanej już nam definincji DATA…TYPE… oraz róznież DATA…LIKE… Składnia z TYPE i LIKE ma dokładnie takie samo znaczenie w definicji, natomist LIKE używać możemy do zmiennych z referencją do utworzonoego wcześniej obszaru roboczego.

Dobra, wystarczy tej teorii – najprościej jest zawsze na przykładach A więc definiujemy jakiś obszar roboczy dla naszej tabeli MARA:

 DATA: wa_mara TYPE mara.

W tym momencie zdefiniowaliśmy nasz obszar roboczy ‘wa_mara’ który ma te same pola co tabela MARA. Tak samo możemy zbudować zmienną z definicją LIKE:

 DATA: wa_mara LIKE mara.

Dla programu nie będzie miało to znaczenia czy użyjemy TYPE czy LIKE, natomiast to czym się wyróżnia LIKE to dodatkowa możliwość tworzenia zmiennej z obszaru roboczego, czyli:

DATA: wa_mara TYPE mara.
DATA: waa_mara LIKE wa_mara.

Żeby dodatkowo zooptymalizować kod, zamiast dwóch początków definicji DATA, możemy użyć przecinka:

 DATA: wa_mara TYPE mara,
            waa_mara LIKE wa_mara.

DEFINICJA LOKALNEJ TABELI:

Sama koncepcja jest taka sama, więc to co wyróżnia tabelę lokalną to pomieszczenie większej ilości rekordów – dzięki temu napełniamy ją danymi, a później z niej odczytujemy.

Definicja jest taka sama, do składni TYPE i LIKE dodany jest element TABLE OF… – i tak to wygląda:

 DATA: lt_mara TYPE TABLE OF mara,
            ltt_mara LIKE TABLE OF lt_mara.

W następnej części już to sobie wykorzystamy przy użyciu składni SELECT, gdzie będziemy tworzyć zapytanie do tabeli MARA i będziemy oczekiwać odpowiedzi Zaczyna się robić coraz ciekawiej.

Aby móc korzystać z referencji dla pola w tej składni, musimy najpierw zdeklarować tabelę w której to pole istnieje.Przypomnijmy sobie jak wyglądał program z użyciem funkcji PARAMETERS.

REPORT kurs_abap.
PARAMETERS: material TYPE mara-matnr.
WRITE: material.

Deklaracją referencji jest tu znacznik ‘TYPE’ przed mara-matnr, jeżeli chcemy używać zakresów i wyrażenia SELECT-OPTIONS to najpierw musimy zadeklarować tabelę/zmienną którą przypiszemy. Składnia wygląda następująco:

 SELECT-OPTIONS: material FOR mara-matnr.

Czyli, wybierz zakres (SELECT-OPTIONS) ze zmiennej material dla (FOR) zakresu z pola MARA-MATNR. Do tego musimy zadeklarować tabelę z którego to pole (MATNR) się bierze – w tym przypadku jest to tabela MARA.

Ostatecznie program powinien wyglądać tak:

REPORT kurs_abap.
TABLES: MARA.
SELECT-OPTIONS: material FOR mara-matnr.
WRITE: material.

Lub jeżeli chcemy użyć zmiennej typu c, to będzie to wyglądało jak poniżej:

REPORT kurs_abap.
DATA: nazwa(20) TYPE c.
SELECT-OPTIONS: material FOR nazwa.
WRITE: material.

 W kolejnych częściach kursu opiszę że deklarowanie poprzez TABLES nie jest zalecane – ale nie chiałem komplikować jeszcze kodu Na ekranie powinno nam się pojawić pole MATERIAL z możliwością wpisania zakresu.

Wiadomo że wybór z pola będzie niezmiernie przydatny w wyszukiwaniu danych z tabel - ale to w kolejnych częściach kursu.

Jak uruchamiamy debuger w programie? Mamy 2 możliwości, za pomocą składni korzystając z wyrażenia ‘BREAK’ lub za pomocą wywołania na poziomie linii kodu.

Sposób 1:

Wpisujemy bezpośrednio w miejscu których chcemy aby nam się uruchomił debuger – korzystamy z naszego ostatniego programu.

PARAMETERS: material TYPE mara-matnr.
BREAK-POINT.           „<– dla każdego kto uruchomi program
WRITE: material.

————————————————————————————-

PARAMETERS: material TYPE mara-matnr.
BREAK nazwa_użytkownika.      <– Tylko dla wybranego użytkownika
WRITE: material.

Sposób 2:

Używamy ikonek na pasku menu, pierwsza ma zastosowanie dla wszystkich użytkowników (BREAK-POINT) a druga stawia punkt zatrzymania tylko dla naszego użytkownika.

Po tym jak ustawimy punkt zatrzymania w naszym programie i go uruchomimy, automatycznie system uruchomi nam Debugera. Dwukrotnie klikając na naszą zmienną ‘material’, przeniesiemy ją do drugiego okna, gdzie możemy śledzić jej wartość. Jeżeli chcemy przejść krok do przodu w debugerze to naciskamy F5 (krok pojedynczy) lub F6 (krok pojedynczy bez wchodzenia do środka funkcji), jeżeli chcemy aby program doszedł do swojego końca naciskamy F8:

Więc dla naszej funkcji PARAMETERS ustawimy zmienną z tabeli MARA – numer materiału – pole MATNR. Tabele i nazy pól w tabelach możemy przeglądać w transakcji SE16N, ale na jej temat rozpiszę się w osobnym wątku. Więc teraz naszą zmienną zdefiniujmy jako numer materiału SAP.

REPORT zkurs .

PARAMETERS: material TYPE mara-matnr.

WRITE: material.

W tym momencie po uruchomieniu raportu, nasze pole przypisało wszystkie parametry ze słownika dla pola MATNR z tabeli MARA i dzięki temu możemy w naszej nowej zmiennej korzystać z wyszukiwania.